Velen van u kennen nog wel de SRV-wagen die ronkend door de woonwijken reed en als een volwaardige mobiele supermarkt de levensmiddelen tot aan de voordeur bracht. Het waren zelfstandige ondernemers die de wagens uitbaatten. Enthousiast, hardwerkend, maakten ze lange dagen: van zes uur ’s morgens inladen tot in de avond rondbrengen. Het leek een mooi concept dat de tand des tijds wel zou doorstaan. De wagen en de wijk die ze exploiteerden, dat zagen deze ondernemers als hun pensioen.
Hoe hard was de realiteit toen ze de leeftijd bereikten om te stoppen en hun ‘business model’ steeds minder populair bleek. En de waarde van wat ze als hun pensioen zagen, nauwelijks nog wat waard was…
De laatste tijd sluiten veel winkels in onze branche de deuren. De eigenaren zijn op leeftijd of zien geen toekomst meer voor hun bedrijf. Door coronaschulden die nog steeds op hun onderneming drukken. Door de harde terugval van de tabaksverkoop. Of simpelweg omdat hun kinderen er echt geen zin in hebben om net zo hard te werken als hun ouders.
In bijna al die verhalen van stoppende ondernemers, lees daarvoor ook de column van Eric Herni in deze KBM, klinkt verdriet en teleurstelling door. Omdat ze geen opvolging hebben kunnen vinden. Of anders gezegd: dat alles waar ze zo hard voor hebben gewerkt, waar ze hun ziel en zaligheid in hebben gestoken, aan het eind nauwelijks wat waard blijkt.
Die verhalen raken me als ondernemer. Omdat ik zie dat het om mensen gaat die vaak tientallen jaren hun schouders onder hun bedrijf hebben gezet. Die daar hopelijk goed van hebben kunnen leven, zonder te zeggen dat ze er rijk van zijn geworden. Die een belangrijke sociale rol hebben gespeeld in hun plaatselijke gemeenschap. En die er achterkomen dat zonder hun inbreng en inzet alles ook gewoon verder gaat.
Positief; de meesten kijken ook terug op een mooie tijd. Dat ze plezier hebben gehad. En dankbaarheid hebben ervaren. Kortom; dat de som der delen uiteindelijk positief is.
Misschien is dat wel de echte les. Dat een onderneming een fase in je leven. Dat de waarde ervan niet alleen zit in stenen, goodwill of voorraad. Maar tegelijkertijd is ook een waarschuwing voor wie nog middenin de wedstrijd zit. Bouw je aan een bedrijf dat zonder jou kan bestaan? Of bén jij het bedrijf?
De SRV-wagen leert dat een mooi concept niet automatisch toekomstbestendig is. Blijf als ondernemer nadenken over de waarde van je bedrijf. Plezier is mooi, maar een mooie bonus als je wil stoppen ook.
