Toen De Havenaar in alle brievenbussen van Almere-Haven werd geduwd wist in principe iedereen binnen tien kilometer van ons winkelcentrum dat ik dit jaar wil gaan stoppen met mijn boekwinkel. In de lokale krant – die vier keer per jaar verschijnt – stond een column die ik eerder die maand per mail had verzonden naar Thijs Wartenbergh, voormalig journalist van Het Parool. Een aantal mensen wisten het al, aangezien die mijn wekelijkse columns op LinkedIn ook lezen maar voor genoeg klanten was het mogelijk een verrassing.
In plaats van een paar keer per week kreeg ik nu dagelijks mensen bij de toonbank die wilde weten of ik écht ging stoppen. Alsof de column gewoon voor de grap was geschreven. Ik begrijp echter heel goed de vragen die de mensen mij stellen. Het is voor de buitenwacht totaal onverwachts en Astrid en ik hebben met veel klanten een zeer goede band. Na een kleine vijftien jaar horen wij er een beetje bij. Zijn we Havenaren geworden.
Veel reacties zijn hartverwarmend en daarmee ook emotioneel. Mensen zijn even van slag aangezien zij zich geen winkelcentrum zonder boekwinkel kunnen voorstellen. Waar moeten we dan onze tijdschriften halen? Je hoort hier toch gewoon in het centrum een boek te kunnen kopen? Jullie zijn de enige hier met fotokarton. Tientallen redenen waarom we moeten blijven. “Jij weet zoveel van boeken, dat heb je verder nergens.” Een compliment dat ik met veel plezier tot mij neem.
De redenen van onmisbaarheid zijn zeer verschillend. Van het toekomstig misgrijpen bij vele tientallen puzzelbladen en bijzondere auto- of kunsttijdschriften. Van advies over boeken – en al die prachtige romans en thrillers zelf – waarvoor je straks mogelijk naar Almere-Stad moet gaan. Tot de mensen die Astrid en/of mij zelf gaan missen vanwege dagelijkse of wekelijkse gesprekjes bij de toonbank.
Er zijn klanten met wie ik zeer regelmatig over voetbal praat. Die net als ik voor Ajax zijn of soms voor een andere club in binnen- of buitenland. Klanten die gek zijn op muziek en die allerlei tips en aanraders met mij uitwisselen. Klanten die een geweldig boek hebben gelezen en mij daarna hun exemplaar lenen in de hoop dat ik het net zo geweldig ga vinden.
Een enkeling kent ook onze jongste dochter en vragen regelmatig hoe het met haar studie gaat. Oprechte interesse. Uiteraard werkt het twee kanten op. Van sommige klanten kennen wij stil verdriet waarvoor wij een luisterend oor zijn. Soms belt een klant op om te vertellen dat haar man weer aan het herstellen is van een lichte beroerte. Dat moet ze even kwijt en Astrid en ik vieren het dan met haar mee.
De totale optelsom maakt ons werk leuk, divers en uitdagend.
“Ga je eindelijk stoppen, ouwe reus?”
Een vaste klant staat op de drempel van de winkel. Hij heeft De Havenaar gelezen. “Ik kan niet meer tegen dat geschreeuw van jou”, zeg ik terug. Meteen schiet hij in de lach, loopt op mij af en geeft een ram tussen mijn schouderbladen.
“Ik ga jullie missen.”
Eric Herni is (nog) eigenaar bij Boekhandel Eric Herni (The Read Shop Almere-Haven)
